langzamerhand neem ik afscheid van de fles. Was wel lekker is een boterham met kaas. Dat is lekker en je kan er leuk mee spelen of smeren en zo.

Jarle

Het is een flinke tijd stil geweest op mijn site. Pappa was met van alles bezig maar niet om mijn foto's on line te zetten.

Maar daar is nu verandering in gekomen. Tot in oktober staan de foto's nu op de site. Je kan nu kijken hoe er pannekoeken worden gebakken en hoek ik mijn eerste meters in de fiets heb gemaakt.

Jarle

Opa en Oma uit Nederland had Jarle al direct op de dag van de geboorte gezien. Opa en Oma en Duitsland waren eind december op bezoek.

Oma, Mamma, Jarle, Oma

Opa, Jarle, Pappa, Opa

Op de 12e december hebben we Jarle meegenomen naar huis. Een dag eerder dan normaal voor een keizersnede staat mocht Simone naar huis.

Ze had haar best ook flink gedaan om zo snel mogelijk beter te worden en om snel uit het ziekenhuis te kunnen komen.

Thuis vindt Jarle een paar dingen lekker. Een daarvan is lekker in bad liggen. Liefst met lekker warm water iets van 40 graden warm. Is het kouder, dat vindt Jarle helemaal niet fijn. En achteraf weer helemaal netjes verzorgd worden, inclusief borstelen dat neemt ook volledig de aandacht op.

Voor de eendjes en zo is nog niet zo veel aandacht. Alleen het geluid wat het eendje (vooral onder water) maakt is wel erg interessant.

Op de 11e had Simone een beetje een dipje en Jan ook eigenlijk wel. We hebben het met z’n drietjes lekker rustig aan gedaan. Die dag geen bezoek alleen met ons drietjes samen.

Wat Jarle fijn  vindt is inpakken, of inbakeren. Het is natuurlijk maar wat vreemd als je eerst 9 maanden lekker in een knusse buik zit waar je lekker van alle zijden wordt vastgehouden. En ineens (na de bevalling) is dat hele knusse weg. Als je je ergens tegen aan wil koesteren is er niets. Daar kan je knap onrustig van worden. De verpleging was er relatief snel mee, en Supernursie had er natuurlijk ook al flink wat enthousiaste verhalen over verteld. Jarle vindt het ook heel fijn als die lekker wordt ingepakt.

Als vader maak je lange dagen als de moeder en zoon in een ziekenhuis liggen. Flinke dagen in het ziekenhuis en ‘s avonds nog even langs de Mac of de Ah om wat snels te halen. Vrijdag had ik het eindelijk uitgevonden. Een plastic zakje met hierin een bord, bestek en een magnetron maaltijd. En zo rond etenstijd schuif je de magnetron maaltijd in het masjien en je kan lekker rustig samen eten in het ziekenhuis.
Voor mij en Simone iets normaals in het ziekenhuis, gewoon samen eten met Jarle er bij. En de volgende dag : lekker naar huis.

Een van de dingen die je ook leert over baby’s is dat het CV spaar programma met een baby niet op gaat. De geleerden vinden dat een nachttemperatuur van 16 graden niet acceptabel is voor een baby.

Dus vlak voordat Jarle naar huis kwam moest de CV thermostaat omgeprogrammeerd worden naar een wat warmere en niet zón spaarzame instelling: 20 graden overdag en 19 graden ‘s nachts. Toch mooi dat we nu een echte winter krijgen. Het is jammer dat ik geen airmiles voor alle kuuben gas krijg die we er nu doorheen jagen.

Ik denk Jarle in ieder geval een goede vriend is van de Eneco.

Pappa

Jarle is eigenlijk een dag zonder naam geweest. We hebben wat zitten twijfelen. We hebben de naam jarle een tijd terug gehoord bij een vrindin van Simone. Die naam is eigenlijk de hele tijd blijven hangen. We hebben wat zitten twijfelen omdat dit ergens ook de naam was van deze vrindin. Na wat bellen hebben we ons hier overheen gezet.

De naam Xander vonden we samen gewoon mooi.

De naam Jarle is eigenlijk een noorse naam, afgeleid van de naam Jarl. Maar op de 10e maar het besluit genomen over de naam. Praktisch is het dat een gemeente amtenaar aan het einde van de gang in het ziekenhuis zit. Hier zijn we ‘s ochtens met z’n 3-en naar toe gelopen. Simone nog wat schuifelend na zón keizersnede en Jarle rustig in zijn wiegje.

De gemeente ambtenaar stond al op ons te wachten in de gang. Vervolgens aangeschoven in het kantoor. Een mooi rompertje en ooievaar gekregen van de Gemeente Den Haag.
Ik vond dat de gemeente ambtenaar toch wel een erg mooi beroep had, hij moest hier nog wat aan wennen. Na een paar handtekeningen en een aantal foto’s verder was het officiele gedeelte geregeld.

Later heb ik mijn vader opgehaald voor een onderonsje tussen opa en Jarle. Jarle was lekker rustig zo ingebakerd in de ziekenhuisdekens. Dus opa heeft lekker zitten genieten en trots zijn op zijn kleinzoon.

Met Simone ging het goed, ze was los van de catheder en de zak met zou water en kon alweer een beetje lopen. Ook liet Simone steeds zien wat ze haar patienten ook leert hoe ze uit bed moeten komen. En bij haar stond zaterdag in haar hoofd gebrand als de dag ze naar huis zou gaan.

Om een uur of 5 a 6 ben ik (pappa) maar naar huis gegaan om een beetje bij te kunnen slapen. Dat heb je zo wel nodig omdat ik eigenlijk vanaf maandag tot en met woensdag ochtend wakker was. Dit met wat korte hazeslaapjes er tussendoor.

De tocht naar huis begon bij de betaalautomaat voor het parkeer terrein. iets onzeker stopte ik mijn kaartje in de automaat : 34 eur nogwat wou die van me hebben. Zoveel had ik niet bij me. Dus maar even op de intercom drukken. De portier vond het zelf ook een beetje hoog bedrag, dus ik moest maar even bij ‘m langs komen.

De portier was een vriendelijke man, hij vond het een beetje veel en ik denk dat mijn ongeschoren hoofd en slaperige ogen eigenlijk wel genoeg zeiden. Ik mocht van hem gewoon naar huis.

Heel voorzichtig naar huis gereden. Thuis even gebeld dat ik zonder deuken in bed was aanbeland en toen in slaap gevallen. Om een uur of 10 a 11 werd ik weer wakker. Niet echt uitgeslapen maar ach ja wakker. Dus maar weer naar het ziekenhuis.

Met Simone ging het al een stuk beter. De medicatie was al verminderd en met de pijn van de keizersnede ging het best wel . ‘s avonds kwamen Opa en oma en mijn zus (pappa’s kant). Een flinke drukte. De verpleegkundige had al gezegd dat Jarle niet echt een type is om van had tot hand te geven. Dat merkten we wel.

Het was wel fijn om Jarle te laten zien aan onze familie.

Zelf ben ik nog tot een uur of 10 a 11 gebleven. Ja en dan eten. De eerste avond maar ‘s bij de drijf – in Mac geweest. Volgende keer wat anders verzinnen.

Onze bevalling liep iets anders dan het boekje.

Afgelopen maandag zijn we op controle geweest bij de verloskundige. Omdat we over tijd waren heeft die wat gestript. Daarnaast waren we wat ongerust en hebben we ook om een medische controle gevraagd. Gelukkig konden we hier direct voor langs bij het Westeinde.

Daar zijn we drie kwatier aan de CTG gelegd. Er zou nog een echo komen. Even het machien gehaald. Toen merkte simone op: volgens mij zijn mijn vliezen gebroken. Jan merkte op d’as mooi: dit is een ziekenhuis bed en niet ons bed thuis. Het water bleef best wel goed stromen. Toch mochten we na een controle en nog even aan de ctg gelegen te hebben weer naar huis. Na een flink aantal verontschuligingen voor het natte bed en de vele matjes die we daar hadden gebruikt zijn we naar huis gereden.

Thuis belde de kraamzorg tegen de avond op dat ze even langs wou komen. De weeen waren toen al licht begonnen, maar we vonden het toch fijn dat ze even langs kon komen om te kijken en te vertellen wat we mochten verwachten. We hebben samen gewacht totdat de weeen wat zouden aanzwellen en regelmatiger zouden worden. We lagen ‘s avonds / ‘s ochtens samen op bed. We hebben een heeeeel klein beetje kunnen slapen. Om een uur of 4 was het niet meer leuk met de pijnen en ook de verschillende ademoefeningen gaven niet het gewenste effet. Toen nog maar eens de verloskundige gebedeld. Met haar hebben we toch wat meer rust kunnen krijgen. Ook de douche, een lage kruk, verschillende zitposities op het bed toegepast. Rond een uur of 8 dinsdag ochtend kwam de verloskundige weer langs. De weeen waren nog niet regelmatig, maar wel uitermate pijnlijk en het een en ander werd ook allemaal best wel vermoeiend. Ook de ontsluiting was met 2.5 cm nu wat klein in vergelijking met de tijd dat we hadden zitten puffen, douchen en skippy ballen.

Daarom rond een uur of 9 naar het Westeinde gegaan om het avondtuur tegemoet te gaan met een epiduraal. Het plaatsen van de epiduraal was geen makkelijke opgave. Het prikken terwijl je zit bleek onmogelijk voor Simone, liggend prikken ging in een keer goed. Bleek werd ook Jan in de recovery waar we bezig waren met de epiduraal. Ondanks de ice tea, snickers en ander snacks was mijn suikerspiegel aan de lage kant dat ik daar na een uurtje flink bleek wegtrok en begon te zweten. Gelukkig kreeg ik een ranja van een verpleegkundige waardoor het ineens weer stukken beter met me ging.
De epiduraal was een verademing. We zijn toen begonnen met weeen opwekkers. Het viel ons op dat dit heel rustig gebeurde: er werd begonnen met een kleine dosis die langzaam werd opgevoerd. Op de monitor konden we het effect van de medicijnen zien. In de komende uren werd de dosis van de weeen opwekkers langzamerhand verhoogd. Zo ging de dagdienst en een belangrijk deel van de avonddienst voorbij. We gaven aan dat we best wel moe waren, en ook voor mij (jan) werd een bed neergezet in de verloskamer neergezet.
De snelheid van de ontsluiting hield nog niet echt over 3, wat later 4 centimeter aan het einde van de dagdienst. In de avonddienst werd er een goede balans gevonden van de weeen opwekker en dit een paar uur laten lopen zonder veel controles zodat we een beetje bij konden slapen. Zo ongeveer aan het einde van de avond dienst (iets van 10 uur op dinsdag avond) zaten we met 7 cm ruim over de grens van 5 cm heen.

Omdat het personeel zich wat zorgen maakte over onze baby zijn er wat onderzoekjes naar het bloed van onze baby uitgevoerd. Middels een kleine krabbel op de bol kon er een klein beetje bloed afgenomen worden. Bij alle testen slaagde onze baby met vlag en wimpel.

In de nachtdienst moest het dan gaan gebeuren, er werd nog wat gespeeld met de dosis van de weeen opwekkers om de ontsluiting lekker op gang te kunnen brengen. Er is ook een echo gemaakt: we bleken een sterrenkijker te hebben; het neusje keek de verkeerde kant op. Simone is toen op de knieen gaan zitten. Na al dat liggen bleek dat een verademing. Zo een flinke tijd gezeten.

Om een uur of 1 op woensdag ochtend zaten we aan 9 cm ontsluiting. Er was alleen nog een kleine rand te voelen. Nog even gewacht: nog steeds 9 cm ontsluiting. Toen hebben we geprobeerd om bij de weeen te persen om te kijken om zo de rand te overbruggen.

Dit lukt niet; onze baby lag nog steeds sterren te kijken. Het advies van de gynacoloog was duidelijk: keizersnede. En na onze 2 dagen werk vonden we dat eigenlijk wel een goed plan; zowel ik en nog meer Simone waren dood op. Het ging toen allemaal erg snel. Simone werd klaar gemaakt voor de OK. En ik mocht met een verplegkundige mee naar de omkleedruimte met m’n grote foto toestel. Voor de OK wachten totdat simone klaar werd gemaakt en terwijl een indrukwekkende hoeveelheid personeel zich ook klaar stonden te maken.

Op een gegeven moment mocht ik naar binnen. Op het stoeltje aan het voeteneinde gaan zitten, lekker met Simone gepraat. Op een gegeven moment werd me gevraagd om te gaan staan. De gynacoloog was bezig om het hoofdje er uit te trekken. Dit gaat niet echt subtiel. Ik snel kijken of ons kindje bewoog. Ja ! Een fractie later ook huilen.
De gynacoloog liet het zien: duidelijk een jongetje.

Daarna mee met de kinderarts voor controles en fotomomenten met het (nogmaals) doorknippen van de navelstreng en ik mocht de baby mee terug bregen de OK in om Simone onze baby te laten zien.

Daarna met de verpleegkundige terug naar de verloskamer om samen, huid op huid met onze baby te liggen. Erg mooi is dat; de band met je kind die je verwacht wordt te hebben als je in de OK als je je kind in handen krijg ga je hier voelen. Het is een actieveling. Lekker zoeken naar de borsten. Maar ja dat werkt niet zo goed bij mannen.
Gevraagd naar Simone, het ging goed; ze lag te slapen om de IC, na zoveel uren actief is dat natuurlijk niet zo vreemd. Na een kwartiertje op de IC in de gaten te worden gehouden mocht ze weer terug naar de normale afdeling. Nadat ik onze baby even heb laten bewaken bij de verpleegkundigen ben ik haar gaan halen met een andere verpleegkundige.

Onze baby weer opgepikt bij de teampost en nu naar een kamer op de verpleegafdeling. Daar meteen begonnen met de borstvoeding. Dat ging goed.

Al met al zijn we heel gelukkig met onze zoon van 3710 grammen. Het bovenstaande lijkt een heel verhaal; het heeft z’n ups en en z’n downs. We hebben elkaar steeds meegenomen toen het even anders liep. We zijn enorm geholpen door de vriendelijke en lieve mensen van het ziekenhuis die Simone dan weer een bemoedigende hand om de schouder gaven, een extra bed gaven om te slapen of gewoon lekker duidelijk waren wat de volgende stap was.

Om een uur of 6 a 7 ben ik woensdag ochtend naar huis gereden om even wat te gaan slapen. Zo weer terug naar het ziekenhuis om te kijken hoe het gaat.

Mamma is begonnen  op maandag avond met weeen. Dinsdag ochtend zijn pappa en mamma naar het Westeinde ziekenhuis gegaan voor meer en veel meer weeen.

Op woensdag ochtend vonden pappa en mamma en de gynacoloog het wel welletjes en ben ik om 9 december om 3.41 ben ik geboren na een keizersnede in het Westeinde Ziekenhuis te Den Haag.

Ik heet Jarle Xander Feijes